Instrumenty strunowe
Jest to specyficzna grupa instrumentów muzycznych, które występować będą w systematyce instrumentologicznej, w przypadku których wibrator, inaczej mówiąc źródło dźwięku stanowić będzie struna wprawiona w drganie. Instrumenty tego typu dzielimy na smyczkowe, szarpane oraz młoteczkowe. Instrumenty strunowe uznawane są obecnie za jedne z najstarszych instrumentów muzycznych. Prawdopodobnie ich prototypem był łuk z napiętą oraz drgającą cięciwą. Natomiast najstarszy wizerunek instrumenty bazującego właśnie na strunach pochodzi z malunków naskalnych znajdujących się w jaskiniach. Przedstawiają one mężczyznę, który przy wykorzystaniu jednostrunowego instrumentu gra, przy wykorzystaniu dodatkowo smyczka. W przypadku chęci wzmacniania dźwięku tego rodzaju instrumentów na samym początku używano ust, a potem różnego innego rodzaju komór rezonansowych o pochodzeniu czysto naturalnym. Pierwsze instrumenty strunowe zbliżone do tych szarpanych znanych nam dzisiaj powstawały na terenie Bliskiego Wschodu około pięciu tysięcy lat przed naszą erą, a następnie w wyniku ekspansji dotarły na tereny Starego Kontynentu. Droga ewolucji tychże instrumentów prowadzi między innymi przez zwiększenie ilości rezonatorów, dodanie kolejnych strun oraz odkrycie możliwości skracania ich długości.